Zihin denetimi üzerinde çalışılması gerekn bir konu. Zihin başıboş bırakıldığında, görünen hayatı istediğiniz gibi yaşadığınızı sanırsınız! Aslında içinizden bir ses, gerçek özünüzü haykırır durur.
İçimdeki çocuğun, içimdeki seyircileri vardır. Seyirciler, kimi zaman yargıç ya da zebani, kimi zaman fanatik hayranlardır. Cezalandırdıklarında mutsuz, alkışladıklarında mutlu oluruz. Onlara rağmen cesur olduğumuzda, seçimlerimize göre, ya özgür bir deli ya da özgür bir huzurlu oluruz.
Öyle özgürleşmek istersin ki sorumlulukların pahasına... Öyle onaylanmak istersin ki sorumluluklarının pahasıyla... Ve kısılır kalırsın, mutsuzluk kapanına. Ne sorumluluklarından, ne de onaylanmak isteğinden feragat edebilirsin, mutluluğundan feragat ettiğin kadar.
Yüksek farkındalık düzeyi, veyahut tam farkındalık düzeyi zihin kontrolünüde beraberinde getirir. Zihnin efendisi olma yolu, önce hizmetçisi olmaktan geçiyor.
Ne zordur gerçek zamanlı yaşama geçmek! Tam olarak yaşadığın anın bilincinde olarak, yaşadığın ana gerçek duygusal tepkiler vermek. Geçmişten getirdiğin şablonlara kurban etmeden gerçek kendin olmak. Gerçekten istediğini yapmak ve söylemek... Yapmazsan.... Kaderinde hüzün ve yaşanmamışlığın ağıdı vardır.
Hangi dilde yazılmalıydı ağıt? Hangi zamanda yada hangi koşulda? Bir şartı olmalı mıydı? Kaybedilmiş zamanların hesabı sorulmalı mıydı? Hüzün nasıl oyalanmalıydı? Nasıl saklanmalıydı kendinden?
İnsanın içi ne kadar çabalarsan çabala dışarıdan doymaz. Ne onaylanma, ne takdir edilme, ne yeme içme, ne sex ne de alışverişin sonu yoktur. İnsanın içi içerden, kendi yüreğinden doyar. Kendini doyuramayan yürek dışardan beklerde bekler. Yetmedikçe yoksunlaşır.
Başka bir iklimin rüzgarıdır yaşamak. Ciddi yürek ister. Yaşamaya daldığında yenilenmek istemez beyin, ölüm ister. Kendinden öte herkesin öleceğinden korkarak, yalnızlaştırır ve güdükleştirir yaşam becerisini.
İnsanın içi sevgiye doymuş, doyurulmuş olmalı. O kadar sevilmiş olmalı ki, sevgiyi içselleştirip, sevilen bir varlık olduğunu anlayarak, kendini seven bir hale gelsin.
Yaşam, yıllar içinde istediğin şeyleri yapmaman gerektiğine dair içselleştirdiğin ötekileştirme çabasıdır. Oluşan gerilim ve baskıya rağmen genede istediğini yapabilme bedeli iç hzursuzluktur.
İçimde bir kız çocuğu, kırgın, küskün, kaçak. Yakalayamadığım bir hüznün pençesinde tutsak. Hangi bedbaht tecrübenin esaretinde soyutluyorsa ruhumu, üzüntüyle ıslatıyor her zerremi.
Kış geldi ya ruhum kışla beraber üşüdü mü ne, çok yalnız hissettim kendimi. Büyümenin kendine yetebilmesi gerektiği zor bir sınırda duruyorum bugün. Genede bir parça sıcak sevgi istiyor canım, sıcak çayın yanına.
Zamanında kitapçıda görüp çok severek aldığım zen kartlarım var. Hergün karıp, sol elimin enerjisiyle bir tane çekerim. Bazen hayatın unuttuğum detaylarını hatırlatır, kendime şöyle bir çeki düzen veririm. Bugünkü kartın ismi yolculuk: "Yolculuğun varılacak yer kadar önemli olduğunu bilmelisin. Her anın tadını çıkarın ve hayatı dolu dolu yaşayın. Zen budur işte." Zeni bilmiyorum ama hayat yolculuğumun bazen farkına varamıyorum. Sanki hep yaşamışım ve hep yaşayacakmışım gibi bir hisse sahibim. Bu yüzden bazen yolculuğumu unutup hayatı kendime zehir ediyorum.
Akif Manaf: "Yogi(yoga yapan) ölüm korkusundan özgürdür çünkü zamanın bedeni nasıl çökerttiğinin farkındadır. O, bedenin hayat boyu değiştiğini ve ölümün, bedenin son bir değişimi olduğunu bilmektedir. Doğum ve ölüm doğal bir olaydır ama ruh doğum ve ölüme tabii değildir. Beden ruhun kıyafetidir ve insan eskimiş beden kıyafetinin yırtılıp gitmesine üzülmemelidir."
Her anı hediyedir. Bugün sevdiklerin yanında ve tam kadro uykuya dalacağından eminsen, işte hediye. Sabah kalktığında ellerin hala beyninle bağlantıyı kesmemiş ve senin isteklerine boyun eğerek çalışıyorsa, işte hediye. Bunlar her an senden alınabilir kırılgan hediyeler. Yaşam sana binlerce hediyeyi aynı anda, hergün ve her an bahşediyor. Evren bolluk içinde sana en değerlisinden nefes almayı bahşediyor. Sen hala kıtlık içinde olduğunu düşünüyorsan, asıl görmen gereken yere bakmıyorsun demektir.
Akif Manaf: "Birey kendisinin beden değil, ruh olduğunu anladığı zaman bedensel bağlılıktan kurtulur ve bir gün ölüp çürüyecek bedeninden ötürü artık gururlanmaz."
Akif Manaf: "Alçakgönüllülük mutluluğa, gurur ise acılara neden olur. Alçakgönüllü insana hiçbir şey bilmediği söylenince, bunu kabul eder ve eksik olan bilgilere ulaşmak için sorular sorar ve cevaplar alınca hoşnutluk hisseder. Gururlu insana hiç bir şey bilmediği söylenince, bunu reddeder ve acılar içinde kıvranmaya başlar; çünkü gururu yüzünden sorular soramaz ve bilgisizliğini itiraf edemez."
"Yoga teknikleri sayesinde beden, zihin ve duygular temizlenince ve pozitif enerjiyle dolunca birey doğal olarak bütün olumsuz isteklerden, düşüncelerden ve eylemlerden kurtulur. İnsan özgür iradesini olumlu yönde kullanarak, özgüvenini, geliştirerek, kaderine sahip çıkar ve kaderin köleliğinden kurtularak özgürlüğe kavuşur. Birey başkalarından merhamet beklemeden pozitifleşme ve bütünleşme yolunda kaderini kendi çizer."
Herkesin kendine yetecek bir hayat görüşü vardır. Bu nedenle, temel hakikatlar bu düşünme tarzına uyarlanmalı, başarı ve çaba prensibi dikkatle tekik edilmelidir. Çok yüksek tutulmuş talepler çaresizliğe yol açacaktır. Yeteri kadar yüksek olmayıncada kullanılabilecek enerjiyle orantılı görünmeyen vazife açısından tereddütler ortaya çıkacaktır.
Maddeye ne zaman galip gelindiği düşünülebilir. En açık cevabı şudur: "Yeterli miktarda sahip olduğumuz zaman." Bu doğru cevap değildir. Ufak bir ayarlama yaparak şöyle söylememiz gerekir: "Dünya malı eşit olarak paylaşıldığı, yeryüzünde yaşayan bütün insanların varoluşları için yeterli miktarda elde edecekleri bir şekilde kullanılmaya başlandığı ve hiç kimsenin sağlıklı bir hayat sürmek için gerektiğinden fazlasını ele geçirmeye ihtiyaç duymadığı zaman, yeterli miktara sahip olacağız.
